Steentjes gooien in Iran.

Landgenoten… Het oud-Iraanse familiespel “stenig een overspelige” is weer nieuw leven ingeblazen: “Acht vrouwen en een man zijn in Iran wegens overspel veroordeeld tot dood door steniging.” Een van de vrouwelijke slachtoffers zou zijn veroordeeld omdat haar man haar had gedwongen tot prostitutie. Vervolgens scheidde zij van hem. En dat betekent in Iran – wie is er niet op fakansie geweest – de doodstraf. Zes van de negen veroordelingen zijn slechts gebaseerd op het oordeel van de rechter, niet op basis van enige getuigenverklaring en er was geen advocaat bij de rechtszaak aanwezig. Aldus het Parool. Nee, waarom ook. De meeste veroordeelden zijn afkomstig uit achtergebleven gebieden alwaar analfabetisme welig tiert.
Enfin, terug naar de steniging. Mannen worden tot hun middel ingegraven. Vrouwen daarentegen, tot de nek. Waarom? Als men vrouwen ook maar voor de helft ingraaft, worden haar borsten zichtbaar. En dat kan niet. We wilden het wel graag fatsoenlijk houden. Eenmaal ingegraven kan het stenen gooien beginnen, maar let wel: we beginnen met kleinere stenen die wel een ferme pijn veroorzaken, maar niet meteen dodelijk zijn. Die joelende menigte is tenslotte niet voor niets gekomen om dit vermakelijke festijn te aanschouwen. In theorie is de veroordeelde vrij als hij/zij kan ontsnappen, maar dat komt gek genoeg nooit voor…

Heeft de term “stoned” hier iets mee te maken, of is dat weer wat anders…
Anyway, de Middeleeuwsche lijfstraffen in Iran worden steeds heftiger. Zo liggen er wetsvoorstellen klaar voor het invoeren van lijfstraffen als blind maken en amputatie.
In Iran is de doodstraf  doodnormaal. Voor moord, verkrachting, gewapende overval, geloofsafval, godslastering, drugssmokkel, prostitutie, hoogverraad en spionage krijgt men een touwtje om de nek. Alleen voor overspel wordt men gestenigd. Sommige parlementsleden protesteren tegen deze barbaarse straffen, maar een stel radicale imams willen hier niets van weten… Dood moet je!
Blijft toch een heel vreemd land.